“Söyle bana çiçeklerin diliyle gerçek ismini, 

Şimşek çaksın, yıldırım çarpsın günahkâr varlığıma, 

Görünmez ışıkla örülü bahçen saklasın beni, 

Misk-i amber kokusu sinsin akşamın yakasına.”

Pako Amiran Svimonişvili’nin şiiri, Doğu ile Batı’nın, kutsal anlatılar ile modern duyarlığın, antik çağın sesi ile bugünün insanının arayışının buluştuğu bir varoluş mekânı kurar. İncil ve mitoloji, manzara ve hatıra, ışık ve parçalanmış gerçeklik onun dizelerinde tek bir şiirsel bütünlükte yeniden doğar. Şairin ardından bir gönül borcu olarak ve edebi sorumluluk duygusuyla hazırlanan bu seçki, şiirlerin Türkçe çevirilerini Gürcüce özgün metinlerle birlikte sunarak okuru iki dil arasında yolculuğa davet eder.

Şairin sözleriyle, “şiir çevrilmez yalnızca, yeni bir dilde yeniden kurulur ve kendi ışığını kendisi anlatır.” Bu kitap, şairin dilindeki özgün ışığı, Türkçede yeniden yakalayıp parlatma çabasının ürünüdür ve şiirin özüne sadık kalırken yeni bir şiirsel varoluş mekânı kurmanın da izlerini taşır.

Güneş dü-yek ile kapatırken

Kapıya, bir altın mühür basar.

Yıldızlar yerlerine dönerken